Сачыненне «Хто смяецца апошнім?»: хто ж смяецца апошнім?

Сачыненне на тэму: Хто ж смяецца апошнім? П’еса Кандрата Крапівы «Хто смяецца апошнім» — гэта вострая сатырычная камедыя, якая не губляе сваёй актуальнасці і сёння. У цэнтры твора знаходзіцца канфлікт паміж сапраўднай навукай і невуцтвам, паміж сумленнымі людзьмі і прыстасаванцамі. Назва п’есы з’яўляецца ключом да разумення яе галоўнай думкі: часовая перамога хлусні заўсёды змяняецца паразай, калі на свет выходзіць праўда. Галоўным адмоўным персанажам з’яўляецца Гарлахвацкі — дырэктар інстытута, які не мае ніякіх ведаў у навуцы, але займае высокую пасаду дзякуючы інтрыгам і падману. Ён — тыповы кар’ерыст, які баіцца выкрыцця. Каб утрымацца ў крэсле, ён прымушае вучонага Чарнавуса напісаць за яго навуковую працу. Гарлахвацкі ўпэўнены ў сваёй беспакаранасці, ён «смяецца» над сумленнымі супрацоўнікамі, лічачы іх пешкамі ў сваёй гульні. Побач з ім дзейнічае Зёлкін — плёткар і падхалім. Ён разносіць чуткі, дапамагаючы Гарлахвацкаму ствараць атмасферу страху і недаверу. Здаецца, што гэтыя людзі перамагаюць: Чарнавус запалоханы, а ілжывая праца пра «выкапнёвага свінтуса» вось-вось прынясе Гарлахвацкаму славу. Аднак справядлівасць бярэ верх дзякуючы мужнасці і прынцыповасці такіх герояў, як Вера, Леановіч і Туляга. Асабліва цікавы вобраз Тулягі. Спачатку ён паказаны як баязлівы чалавек, але менавіта ён знаходзіць у сабе сілы пажартаваць над ілжэвучоным, падсунуўшы яму недарэчную тэму для даклада. Фінал п’есы расстаўляе ўсё на свае месцы. Гарлахвацкі ганебна выкрыты перад калектывам. Яго невуцтва становіцца відавочным для ўсіх. Менавіта ў гэты момант спрацоўвае народная мудрасць, вынесеная ў загаловак. Сапраўдны смех — гэта смех перамогі праўды над хлуснёй. Такім чынам, апошнім смяецца той, хто застаецца чалавекам у любой сітуацыі, хто верны сваёй справе і сумленню. Кандрат Крапіва паказвае нам, што грамадства заўсёды знойдзе сілы ачысціцца ад такіх «гарлахвацкіх», а праўда заўсёды будзе мацнейшай за любы падман. У матэматычным выглядзе справядлівасць у п’есе можна ўявіць як функцыю, дзе вынік залежыць ад праўды \( P \) і часу \( t \): \[ Rezultat = \lim_{t \to \infty} (P) \] Дзе \( P \) — гэта ісціна, якая рана ці позна перамагае любыя інтрыгі.